Już w 313 roku p.n.e. kroniki tybetańskie odnotowują pierwszego władcę Tybetu - króla Niatri
Cempo. W VII wieku w Tybecie pojawił się buddyzm, a król Songcen Gampo zjednoczył pod swoim panowaniem plemiona
tybetańskie. Tybet był wielokrotnie najeżdżany - przede wszystkim przez plemiona mongolskie. Sam też był najeźdźcą.
Przez jakiś czas kontrolował Jedwabny Szlak, podbił też ówczesną stolicę Chin - Xian.
W VII-IX wieku Tybet był niezależnym, zjednoczonym królestwem. W IX wieku
nastąpił powtórny rozpad na poszczególne księstwa. Istotną rolę w historii Tybetu odegrało upowszechnienie się
buddyzmu. Pomogło m.in. w powtórnym scaleniu państwa. W XIII-XIV wieku Tybet znajdował się pod panowaniem
mongolskim. Po upadku mongolskiej dynastii Yuan o rządy w kraju zaczęły rywalizować różne szkoły buddyjskie.
Ostatecznie zwyciężyła sekta tzw. Żółtych Czapek, która wprowadziła w XVII wieku teokratyczny system rządów
z dominującą rolą dalajlamy. W 1716 roku Tybet został włączony do cesarstwa chińskiego. Rewolucja w Chinach
(1911-1913) przyczyniła się do odzyskania niepodległości (14 lutego 1913 roku XIII Dalajlama ogłosił niepodległość Tybetu), od 1950 roku Tybet znalazł się ponownie pod rządami
Chińczyków. Przywódca religijny i zwierzchnik Tybetu XIV Dalajlama wyjechał wówczas z kraju, zaś mnisi, którzy stanowili
20 procent ludności, zostali zmuszeni do opuszczenia świątyń. W latach 1951-1959 przywódcą duchowym i tymczasową
głową państwa nominalnie pozostawał nadal XIV Dalajlama, który powrócił do Tybetu, lecz w rzeczywistości państwo
znajdowało się pod kontrolą Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej. W 1959 roku wybuchło powstanie wspierane przez
rząd lokalny Tybetu. Po zdławieniu powstania przez wojsko 9 000 Tybetańczyków, wśród nich Dalajlama (bojąc się, że zostanie uprowadzony do Pekinu), uciekło do
Indii. W krótkim czasie ich śladem podążyło 80 tys. Tybetańczyków.
Chiny dążyły do obalenia lokalnego rządu Tybetu, zniszczenia panującego systemu społecznego, skolektywizowania
rolnictwa i zduszenia lamaizmu. W 1965 roku Tybet stał się regionem autonomicznym Chin. Od 1979 roku zaczęto prowadzić
bardziej liberalną i pragmatyczną politykę wobec Tybetu, przywrócono tradycyjną gospodarkę, rehabilitowno wielu oskarżonych
wcześniej polityków i uczestników powstania, popierano lokalnych działaczy, zaakceptowano lamaizm, przeprowadzono renowację
świątyń zniszczonych w czasie rewolucji kulturalnej (1966-1976); próby nakłonienia dalajlamy do powrotu do Tybetu nie
przyniosły jednak rezultatu. Niepodległościowe demonstracje w Lhasie (1987-1989) zostały zdławione przez chińskie wojsko.
W maju i październiku 1988 roku w pokojowych demonstracjach śmierć ponieśli mnisi i osoby cywilne. W 1989 roku podczas
demonstracji antychińskiej zastrzelonych zostało wielu jej uczestników, zaś wszyscy cudzoziemcy zostali wydaleni z kraju.
Obecnie trwa zasiedlanie Tybetu chińskimi osadnikami oraz ograniczanie swobód religijnych Tybetańczyków.
W 19 rocznicę wydarzeń w Lhasie, w przeddzień igrzysk olimpijskich w Pekinie, zamieszki wybuchły na nowo,
obejmując też inne rejony Tybetu. Tybetański rząd na wychodźstwie szacuje, że okupację przypłaciło życiem do tej pory ponad 1 mln 200 tys. z 6 mln
Tybetańczyków. Wiele osób przebywa w więzieniach. Areszt i więzienie grozi za samo posiadanie zdjęcia Dalajlamy, lub też za publiczne
pokazanie sie z flagą tybetańską.